Turkey's answer to 'It's A Wonderful Life'

Turkey's very first Christmas movie comes from the respected writer, director and actor Yılmaz Erdoğan. In Neşeli Hayat (A Cheerful Life), Yılmaz puts on a Santa Claus suit, shouts an awkward 'Ho, ho, ho!' at a crowded shopping mall and meets with the ghosts of past, present and future

Turkey’s first Christmas movie comes to theaters ironically right around the bayram holiday. Neşeli Hayat (A Cheerful Life) places Santa Claus at its center and tells a heart-warming tale of new beginnings in the Hollywood tradition.

Yılmaz Erdoğan returns after an absence of four years since his immensely popular Organize İşler (Magic Carpet Ride), once again writing, directing and starring in this most accomplished work of his movie career.

Erdoğan stars as Rıza, a working-class man who has twice blown his chance to set up his own business. His first attempt at turning his talent at cooking into a career ended in failure when he opened his own restaurant, only to shut it down soon after.

His second attempt is even more of a disappointment as his family savings and dreams of moving into a villa and moving up a notch into the middle class all come crashing down in a pyramid scheme. The collapse of the scheme ends in even more terrible results since Rıza had convinced his friends to put money into this initially promising business as well.

The last shred of dignity he had leaves him as Rıza takes odd jobs such as dressing up in giant slippers and other promotional materials at football stadiums. His latest work comes in the form of a month-long job as Santa Claus in a toy shop in one of Istanbul’s new shopping malls. Rıza has no idea who Santa Claus is, but he puts on the giant belly, mustache and beard while practicing the obligatory “Ho, ho, ho!”

His wife, Ayla (Büşra Pekin), stays at home and tries her best to contribute to the family income with handicrafts she makes at home. Her concerns include more than making ends meet, however; she force-feeds aphrodisiac honey to her husband every night in the hopes of conceiving a child.

Ayla’s layabout brother Lokman (Ersin Korkut), meanwhile, is the third person in a house with no steady income. Lokman’s impending wedding and a lawsuit initiated by Rıza’s aggrieved friends up the pressure on the protagonist as he continues his job of bringing joy to the children of the upper-middle class in a suit he finds totally meaningless.


A unique take on the Christmas spirit

The Santa Claus costume Rıza has to wear day after day, along with the alien culture to which it belongs, have a strange effect on his life, however, as he faces the metaphorical ghosts of past, present and future.

Interestingly, Neşeli Hayat shares the spirit of Christmas classics such as Frank Capra’s It’s A Wonderful Life and many adaptations of Dickens’ A Christmas Carol. The same sense of melancholy and hope emanating from the film makes it a unique Christmas movie coming from a Muslim culture.

Erdoğan shares the screen with colleagues from his comedy club, BKM Mutfak. Relatively unknown names such as Pekin and Korkut, along with familiar names from Erdoğan’s previous films, such as Erdal Tosun and Cezmi Baskın, all shine in the film.

Many Turkish moviegoers are likely to compare the movie to Erdoğan’s previous films, Vizontele, Vizontele Tuuba and Organize İşler, expecting a similar comedy reminiscent of his work onstage and on television, a comedy of multiple eccentric characters.

Neşeli Hayat, however, is unique in Erdoğan’s filmography as he strays from his trademark brand of comedy and tells the story of a single man.

Unlike what some of the promotional material says, the movie is not a comedy. The funny bits come from Erdoğan’s sharp observations of the everyday man and his accurate take on class differences in Turkey.

The lower-class district in which the main characters live is immediately adjacent to the upper-class shopping mall with its designer shops. Unlike many recent Turkish movies, however, the classes are not depicted as differing vastly from one another.

Neşeli Hayat will leave those who have no previous knowledge of Santa Claus ready to embrace this newfound personality with famous Turkish hospitality and call him “Efendi Claus.”

Originally published in Hürriyet Daily News on 5 Dec. 09

The week in movies - 4 December


Abimm / My Brother

This Turkish family drama comes from experienced TV director Şafak Bal and TV writer İlkay Akdağlı, both originally from Ankara. Çetin (Mustafa Üstündağ) and his long-lost mentally disabled brother Arif (Levent Üzümcü) embark on a journey from Istanbul to the coastal town of Marmaris, where they discover what it means to be a family. Selen Seyven and Haldun Boysan also star in the film promoted as a unique blend of comedy, drama, and action.

Who should watch it? Those who have enjoyed the recent line of popular family dramas form Turkish cinema.

Who should avoid it? Those who are wary of trying yet another film from a Turkish newcomer, only leave the movie theater in disappointment.


Adını Sen Koy / You Name It

Both adored and sneered by many, big-name Tuna Kiremitçi tries his hand at writing and directing a feature film. Poet, novelist, columnist, and composer Kiremitçi delves into familiar territory from his novels, urban relationships. Melis Birkan stars in yet another love story following last year’s box office favorite, Issız Adam (Alone). Cemal Toktaş from Güneşi Gördüm (I Saw the Sun), and Ali İl, making his move from TV to cinema, star as best friends who face turbulent times over a woman.

Who should watch it? Those who have enjoyed Tuna Kiremitçi’s novels and his romantic take on urban relationships.

Who should avoid it? Those who have found Kiremitçi’s novels a little too soppy for their taste, and those who feel he’s one of the most over-exposed names in Turkey.


I Skoni Tou Hronou / The Dust of Time

Revered Greek director Theo Angelopoulos follows the past and present of an American director of Greek descent, portrayed by Willem Dafoe, as he shoots a film about his parents in Rome and his daughter goes missing in Berlin. The narrative spans half a century in as diverse places as Rome, Berlin, Tashkent, Siberia and the United States. The film, starring Bruno Ganz, Michel Piccoli, and Irene Jacob as well, is the second in Angelopoulos’ trilogy that began with The Weeping Meadow of 2004.

Who should watch it? Those who see Angelopoulos’s cinema among the best with its stunning cinematography and poetic storytelling.

Who should avoid it? Those who like their movies with straightforward, linear narrative, and those who refrain from self-indulgent cinema.

Originally published in Hürriyet Daily News City Brief on 4 Dec. 09

Yeni dizi: FlashForward

Lost’un başarısını yanlış yerlerden yakalamaya çalışan FlashForward geleceği gösterse de, dizinin geleceğini görmek o kadar kolay gözükmüyor

Amerikan televizyonunun yeni bir Lost yaratma kaygılarını iki yıldır heyecan ve biraz da şüpheyle takip ediyoruz. İyi niyetli ve kısmen başarılı Fringe ve Dollhouse çabalarından sonra, bu sezon da hayatımıza FlashForward giriyor. En başında ismi, Lost’tan tanıdığımız oyuncuların boy göstermesi, dizinin felaket sahneleriyle başlaması, hatta ilk bölümde gözümüze çarpan Oceanic Havayolları reklamı, dizinin açıkça Lost’un tahtına göz diktiğini gösteriyor.

Dünyadaki herkes aynı anda 2 dakika 17 saniye süresince bilinçlerini kaybediyor ve altı ay sonra, 29 Nisan 2010 tarihinde ne yaptıklarını görüyorlar (ya da o zaman yaşıyor olmayanlar göremiyor). Esas oğlan FBI ajanı Mark Benford (Joseph Fiennes) hem yeniden içkiye başladığını hem de bu olayı çözmeye çalıştığını görüyor, karısı Olivia (Lost’un Penelope’si Sonya Walger) kocasını aldattığını görüyor, bir başka FBI ajanı ise hiç bir şey görmüyor.

Bir dizi yerine, sürükleyici bir film olabilecek izlenimi veren FlashForward her bölümde büyük gizeme yönelik ipuçları ortaya atsa da, karakterlerinin gelişmelerine, geleceklerinde gördükleriyle inandırıcı bir şekilde başa çıkmalarına izin vermiyor. Lost’tan iyi bildiğimiz kader, özgür irade, ya da anı yaşama gibi kavramları öykünün içine yedirmek yerine, karakterlerinin ağızlarına kuru cümleler olarak yapıştırıyor. Tanımanıza ve yakın hissetmenize izin vermedikleri karakterlerin gelecekte yaşayacakları korkunç deneyimler de bir süre sonra izleyicinin pek de umrunda olmuyor.

Karar: İlk 9 bölümü oynayan dizinin karakterleri derinleştirilip, öyküde giderek büyüyen çatlaklar yapıştırılmazsa, 29 Nisan 2010’da FlashForward’ın son bölümlerini izliyor olabiliriz.

Bunları seviyorsanız kaçırmayın: Fringe, Jericho, Journeyman

29 Kasım 2009'da Akşam Pazar'da yayımlandı.

Televizyon uyur, Oprah uyumaz

25. yılının sonunda, 2011’de programını noktalayacağını açıklayan Oprah, pek de televizyona veda ediyormuş gibi gözükmüyor. Dünyanın en güçlü kadının kendi özel kanalı Oprah Winfrey Network pek yakında yayında

Bir talk showcunun programını neredeyse iki yıl sonra sona erdireceğini açıklamasının ulusal yas etkisi yaratması, kaygan zeminde var olan Türk televizyonuna alışık bizler için saçmalık derecesinde anlamsız. Ama sözü geçen kişi Obama’nın başkanlığına bile etkisi olduğu düşünülen Oprah olunca, Time dergisinden New York Times’a, Amerikan basınının isterisini anlamak çok da zor değil.

Oprah, geçtiğimiz hafta 23 yıldır devam eden programı The Oprah Winfrey Show’u Eylül 2011’de sona erdireceğini göz yaşlarıyla açıkladığında, Amerikalılar talk show kraliçesinin tahtına kimin geçebileceğini tartışmaya başladılar bile. Bu tombul, zenci kadının gücü nereden geliyor ve televizyon, eğlence endüstrisi, değişen dünya düzeni hakkında neler söylüyor?

Grup terapi formatındaki talk show’un yaratıcısı, seri katilden devlet başkanına ne söyleyeceğini merak ettiğimiz herkesi programına konuk eden Oprah’yı yalnızca bir talk showcu olarak tanımlamak pek de adaletli olmaz aslında. Oprah, aynı zamanda Oscar adaylığı olan bir oyuncu, kız çocuklarının eğitimi için bir ülkenin tüm gelirini harcayabilen bir yardımsever, Oscar adaylığı ya da bestseller listelerine girişi garantileyen kamuoyu pompası, CNN ve Time dergisine göre de “dünyanın en güçlü kadını.”


Ben bugün ‘Oprahlaştım’

Time dergisi, kilolu, zenci bir kadının bu derece başarılı olmasını, doğal merakına, sakin mizah anlayışına, konuklarıyla empati, seyircisiyle de iyi iletişim kurabilmesine bağlıyor. Oprah, yalnızca ünlülerle sohbet amaçlı bir program yapmak istemiyor. Ünlüleri yalnızca söyleyecek bir şeyleri varsa çağırıyor. Pop felsefeyle flört ederek, izleyicilerini barışçıl, eşit ve sorumlu bir yaşam anlayışına çağırıyor, bir programıyla yasa tasarılarının geçmesini sağlarken bir sonraki programını yemek ya da dekorasyona ayırabiliyor. Sıradışı deneyimler yaşamış, sıradan insanları programına çağırıyor ve konuklarıyla beraber gözyaşı döküyor.

Bir çok konuk, bir şekilde milyonlarca televizyon seyircisinin gözü önünde çok özel itiraflar yaparken buluyor kendini. Wall Street Journal, toplum içinde bir itirafta bulunmaya ”Oprahlaşma” (Oprahfication) sözcüğünü yakıştırıyor. Konukları en özel sırlarını kendiyle paylaşırken, Oprah yalnızca onları dinlemekle kalmıyor. Kendi özel hayatından söz etmekten de hiç bir zaman kaçınmıyor. Küçükken yaşadığı tacizi, gençken kokain kullandığını, inişli çıkışlı aşk hayatını ve kilo problemini seyircisiyle rahatlıkla paylaşabiliyor.

Geçmişindeki bu korkunç deneyimler, Oprah’nın televizyoncu kimliğinin de önemli bir parçası haline geliyor: Acı çekenle empati kurabilen, her türlü adaletsizliğe duyarlı ve sesini yükseltmekten çekinmeyen ağır abla. Bill Clinton bile, Amerikan halkıyla sağlıklı bir iletişim kurmak için, Oprah’yı örnek aldığını söylemekten çekinmiyor. ‘Oprah gidince biz ne yapacağız?’ diyen Amerikalılara ise ufak bir hatırlatmada bulunmak gerekiyor. The Oprah Winfrey Show sona eriyor ama koskoca Oprah Winfrey Network, 24 saatlik yayın hayatına girmeyi bekliyor.

29 Kasım 2009'da Akşam Pazar'da yayımlandı.

Related Posts with Thumbnails