Ne güzel bir sonbahardı o. İçine düşeceğimiz üç yeni dizi başlamıştı: Lost, Grey’s Anatomy ve Desperate Housewives (ABC için daha iyi bir seneymiş). Lost ve Desperate Housewives’ı en başından izleyip, çevremdeki herkesi heyecanla birbiriyle alakası olmayan bu iki yeni diziye başlatmaya çalıştığımı hatırlıyorum. Grey’s Anatomy’ye biraz geç girdim. Ama ilk iki sezonu, bol sigara, diet cola ve birayla bir haftada yiyip bitirdim. Hemen Grey’s Anatomy şarkıları indirildi. Meredith ne kadar gıcık tartışmalarında, “O kadın Seattle’dan ayrılsa bir daha hiç bir arkadaşını arayıp sormaz,” deyip daha fazla anti-Meredith taraftarı yanıma çekmeye çalıştım. Christina’ya hayran oldum. Karev’le aşk-nefret ilişkisi yaşadım. Sonra düzenli izlemeye başladım. Izzie’nin Denny’nin alvatvayır’ını kesmesi (doğrusunun ‘LVAD wire’ olduğunu biraz önce Wikipedia’dan öğrendim), Chasing Cars şarkısı eşliğinde balo elbisesiyle hastaneyi terk etmesiyle ‘official’ Grey manyağı oldum.
Sonra her parıldayan dizinin ilk iki sezonundan sonra yaşadığına tanık olduk. Bir iyi, bir kötü olmaya başladı Grey’s Anatomy. Çiftleştirecek doktor kalmadığında Izzie ve George’u birleştirip dizinin voltajını tamamen düşürdüler. Vasat bir 5. sezon, idare eder bir 6. sezondan sonra hastanedeki katille sezonu bitirdik.